Fikret, hayatının büyük bir bölümünü Meşrutiyet Köyü’ndeki ahşap bir evde tarım ve hayvancılıkla geçirmiş Fikret Gül’ün yaşamını takip eder; zamanın yavaş aktığı hissini taşıyan bir hayatın izini sürer. On dört yaşında evlendirilerek Ahmetli Köyü’nden Meşrutiyet’e getirilen Fikret, emeğin, bakımın, kaybın ve dayanıklılığın şekillendirdiği bir yaşam kurmuştur.
Fikret’le, Şile’nin eski ahşap evlerini fotoğrafladığım sırada tesadüfen tanıştım. Onun beni bahçesine çağırmasıyla başlayan karşılaşma, zamanla hayatımın en yakın ve en içten temaslarından birine dönüştü. Bir süre sonra bana “kızım” demeye başladı; fotoğrafçı ile özne arasındaki mesafe yavaşça güvene dayalı bir bağa dönüştü.
Proje, Fikret’in gündelik rutinlerini, yalnızlığını ve taşıdığı her şeye rağmen yaşama tutunma hâlini belgeler. Soba, ahşap ev, hazırlanmış yemekler, geride kalan nesneler ve değişen mevsimler; tekrar, hayatta kalma ve hafıza etrafında şekillenen bir yaşamın parçalarına dönüşür.
Eşinin ölümünden kısa bir süre önce, eski bir ajandanın sayfalarından yaptığı el yapımı bir fotoğraf albümü Fikret’e kalmıştır. Bu albüm, evde bulunan nesnelerle birlikte projede başka bir katman açar: Fikret’in bugünkü yalnızlığı ile ortak bir geçmişin anıları arasında kurulan sessiz bir diyalog.
Fikret hem bir portre hem de bir arşivdir. Bir kadının yaşamına, kayıplarına, emeğine ve bir evin, bir albümün ve gündelik jestlerin içinde varlığını sürdüren sevginin kırılgan izlerine sessiz bir saygı duruşudur.