Bir yer ne zaman kaybolur? Yıkıldığında mı, unutulduğunda mı, yoksa artık hatırlanamaz hâle geldiğinde mi?
Bir zamanlar İstanbul’un Anadolu’ya açılan ilk kapılarından biri olan Harem Otogarı, bugün hâlâ ayakta durmasına rağmen sanki başka bir zamana aitmiş gibi görünür. Otobüslerin azalması, yolcuların başka terminallere yönlendirilmesi, yorgun eşyalar, bekleyen bedenler ve silikleşen sesler aracılığıyla terminal, modern kentin ritminin dışında kalmış bir zaman kırılması hissi yaratır.
Diyapozitif film, slayt projeksiyonları, saha kayıtları ve geçmişten bulunmuş arşiv otobüs biletleri aracılığıyla Last Call, Harem’e yalnızca nostalji üzerinden değil, çağdaş kentten kovulmuş olan “aura”yla yeniden karşılaşma çabası olarak yaklaşır.
Gerçek olanla hatırlanan arasındaki sınır bulanıklaşırken Harem, bir ulaşım merkezinden çok, yavaş yavaş kaybolmakta olan bir yer fikrine dönüşür.